Konduktometria to metoda elektroanalityczna polegająca na pomiarze przewodnictwa elektrycznego roztworu. W roztworach wodnych prąd jest przenoszony głównie przez jony, więc im większa jest ich ilość (a także ich ruchliwość), tym większe jest przewodnictwo. Z tego powodu pomiar przewodnictwa pozwala w praktyce określać stężenie jonów (czyli stężenie elektrolitu) — najczęściej po wykonaniu wzorcowania lub przy znanej zależności dla danej matrycy.
Odpowiedź "Stężenie jonów w roztworze" jest poprawna, ponieważ przewodnictwo jest wielkością silnie związaną z liczbą nośników ładunku w roztworze. W analizie laboratoryjnej wykorzystuje się to m.in. do kontroli jakości wody (wyższe przewodnictwo zwykle oznacza większą zawartość jonów) oraz do miareczkowań konduktometrycznych, gdzie zmiana przewodnictwa odzwierciedla zmianę składu jonowego podczas miareczkowania.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do istoty metody:
- "Temperaturę roztworu" – przewodnictwo zależy od temperatury, ale sam pomiar przewodnictwa nie jest pomiarem temperatury. Temperatura jest parametrem, który należy kontrolować lub kompensować, aby prawidłowo interpretować przewodnictwo.
- "Ciśnienie roztworu" – ciśnienie nie jest standardowo wyznaczane konduktometrycznie; wpływ ciśnienia na przewodnictwo w typowych warunkach laboratoryjnych nie stanowi podstawy metody oznaczania.
- "Gęstość roztworu" – gęstość oznacza się innymi technikami (np. areometrem, piknometrem, densytometrem). Przewodnictwo może pośrednio korelować ze stężeniem, ale nie daje wprost gęstości, bo zależy od rodzaju jonów, ich ruchliwości i temperatury.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "przewodnictwo elektryczne roztworu", szukaj odpowiedzi związanych z jonami/elektrolitami oraz koniecznością stałych warunków (zwłaszcza temperatury) i ewentualnego wzorcowania.
