Próba Proctora to podstawowe badanie geotechniczne stosowane przy robotach ziemnych (także dla podtorza kolejowego), w którym próbki gruntu o różnej wilgotności zagęszcza się w cylindrze normowym, przy zadanej energii ubijania. Wynikiem nie jest pojedyncza liczba, lecz krzywa zagęszczenia pokazująca zależność między wilgotnością a gęstością objętościową szkieletu gruntowego (suchą).
Główny cel badania to wyznaczenie jednocześnie dwóch parametrów, które wynikają z tej krzywej:
- optymalnej wilgotności (wopt) – czyli takiej zawartości wody, przy której grunt daje się najefektywniej zagęścić przy danej energii,
- maksymalnej gęstości objętościowej szkieletu gruntowego (ρds,max) – największej osiągalnej gęstości suchej w tych warunkach.
Odpowiedź "Określenie maksymalnej gęstości objętościowej szkieletu gruntowego i optymalnej wilgotności" jest poprawna, bo obejmuje pełny sens badania: opisuje oba parametry, które są podstawą do późniejszej kontroli jakości robót (porównywania zagęszczenia wbudowanego gruntu z ρds,max oraz weryfikacji, czy roboty wykonano w pobliżu wopt).
Pozostałe propozycje są niepoprawne, ponieważ zawężają lub mylą cel badania:
- "Określenie gęstości gruntów" jest zbyt ogólne i nie wskazuje, że chodzi o gęstość szkieletu oraz że równorzędnie wyznacza się wopt.
- "Określenie wilgotności gruntów" dotyczy pojedynczego pomiaru wilgotności, a w Proctorze wilgotność jest zmieniana, aby znaleźć wopt i ρds,max, więc nie jest to wyłącznie "badanie wilgotności".
- "Określenie składu chemicznego gruntów" odnosi się do analiz laboratoryjnych chemicznych, niezwiązanych z próbą zagęszczenia.
- "Określenie przepuszczalności gruntów" dotyczy filtracji i badań wodoprzepuszczalności, które wykonuje się innymi metodami.
W praktyce kolejowej wynik Proctora pomaga ustalić, czy grunt przed zagęszczaniem należy dowodnić lub dosuszyć oraz jakie parametry odniesienia przyjąć do oceny zagęszczenia warstw podtorza.
