Inwentaryzacja elementów małej architektury krajobrazu to przede wszystkim rozpoznanie stanu istniejącego w terenie. Jej celem jest zebranie informacji, które pozwolą obiekt jednoznacznie opisać, porównać w czasie oraz przygotować dane do dalszych działań (np. konserwacji, naprawy, wymiany, projektu modernizacji).
Dlatego w praktyce inwentaryzacja obejmuje m.in.:
- wymiary obiektu (pomiary i cechy geometryczne),
- stan techniczny (zużycie, uszkodzenia, stabilność, korozja, spękania, ubytki),
- opis identyfikacyjny i dokumentację (np. materiał, lokalizacja, cechy szczególne, fotografie).
Natomiast informacje o kosztach budowy obiektu należą do innego obszaru: kosztorysowania, kalkulacji i planowania budżetu. Koszty zależą od cen rynkowych, technologii wykonania, zakresu robót i warunków realizacji, a nie od samego faktu istnienia obiektu w terenie. Z tego powodu nie są typową częścią inwentaryzacji terenowej, tylko ewentualnym kolejnym etapem opracowania (wycena/kosztorys).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi mogą być uznane za dane inwentaryzacyjne? "Informacji o wymiarach obiektu" i "informacji o stanie technicznym obiektu" to rdzeń pracy terenowej, bo bez nich trudno zaplanować naprawy lub odtworzenie. "Informacji o historii obiektu" bywa czasem zbierane jako uzupełniający opis (np. data powstania, wcześniejsze naprawy), ale nie zastępuje ono pomiarów i oceny stanu; w typowym ujęciu egzaminacyjnym nie jest to informacja kosztowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się koszt, sprawdź, czy pytanie dotyczy inwentaryzacji (opis stanu) czy kosztorysowania (wycena). To pomaga uniknąć mylenia etapów.
