W standardowej mammografii projekcyjnej pacjentka znajduje się przy mammografie najczęściej w pozycji stojącej. Jest to związane z konstrukcją aparatu: detektor i płytka kompresyjna są ustawiane na odpowiedniej wysokości, a technik wykonuje pozycjonowanie piersi tak, aby uzyskać prawidłowy zakres obrazowania i właściwą kompresję.
Pozycja siedząca jest również typowa i dopuszczalna w praktyce (np. u pacjentek z ograniczoną możliwością długiego stania, po urazach, z zawrotami głowy lub zwiększonym ryzykiem zasłabnięcia). Kluczowe jest to, że pacjentka nadal pozostaje ustawiona przy aparacie w sposób umożliwiający stabilne ułożenie tułowia i ramienia oraz wykonanie projekcji.
Odpowiedzi z pozycjami leżącymi ("leżąca na plecach", "leżąca na brzuchu", "leżąca na boku") nie opisują typowego ustawienia w mammografii projekcyjnej. Takie ułożenia są charakterystyczne raczej dla badań wykonywanych na stole (np. wiele badań TK/MR) lub dla niektórych procedur interwencyjnych/USG, ale nie dla klasycznej mammografii z kompresją piersi. W mammografii to właśnie właściwe ustawienie pacjentki przy aparacie i kontrola postawy (tułów, bark, ramię, broda) wpływają na jakość obrazu, powtarzalność projekcji oraz ograniczenie ruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się mammografia i kompresja piersi, myśl o pacjentce ustawionej przy aparacie (stojąco lub siedząco), a nie o pozycji leżącej na stole.
