W oprawie kanałowej kamienie są osadzane w podłużnym kanale, a ich boczne krawędzie są utrzymywane przez ścianki metalu (tzw. "szyny"). Kluczowym etapem jest wykonanie kanału o stabilnej szerokości, odpowiedniej głębokości i możliwie równej powierzchni prowadzącej, aby kamienie układały się w jednej linii i nie "falowały".
Odpowiedź "talerzowy" wskazuje frez, którego geometria sprzyja prowadzeniu narzędzia wzdłuż materiału i kontrolowanemu zbieraniu metalu podczas przygotowania rowka. Dzięki temu łatwiej utrzymać powtarzalność kanału na całej długości oprawy, co jest typowym wymaganiem tej techniki.
Pozostałe propozycje odnoszą się do kształtów użytecznych w innych zadaniach, ale mniej "podstawowych" dla samego wykonywania kanału:
- "kubkowy" bywa kojarzony z pracą w zagłębieniach i przy wykańczaniu powierzchni o określonym profilu; nie jest pierwszym wyborem do prowadzenia długiego, równego kanału.
- "kulowy" jest często stosowany do miejscowego pogłębiania, tworzenia gniazd lub zaokrągleń; może ułatwiać punktowe kształtowanie, ale trudniej nim utrzymać liniową, równą geometrię kanału na długości.
- "płomykowy" nadaje się do precyzyjnego profilowania, dochodzenia w naroża i pracy "krawędzią" narzędzia; jest użyteczny pomocniczo, jednak nie stanowi typowego narzędzia podstawowego do wykonania samego kanału.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: kanał = praca wzdłużna i kontrola szerokości. Wtedy wybierasz narzędzie, które sprzyja prowadzeniu i stabilnemu zbieraniu materiału, zamiast narzędzi przeznaczonych głównie do punktowego drążenia lub rzeźbienia detalu.
