Rzut prostokątny (ortogonalny) służy do jednoznacznego przedstawienia kształtu przedmiotu na rysunku technicznym poprzez pokazanie go z kilku prostopadłych kierunków. W praktyce dąży się do tego, aby użyć minimalnej liczby widoków, ale jednocześnie takiej, która pozwala poprawnie odczytać geometrię elementu.
Najczęściej używany zestaw to widok z przodu, z góry i z boku. Taki komplet nazywa się potocznie rzutami (widokami) głównymi, bo w wielu przypadkach wystarcza do przedstawienia większości cech: obrysu, stopni, otworów, podcięć czy rozmieszczenia elementów charakterystycznych. Widok z przodu zwykle przyjmuje się jako podstawowy (najbardziej informacyjny), a widok z góry i z boku uzupełniają informację o wymiarach w pozostałych kierunkach.
Odpowiedź zawierająca "widok z dołu" jest zazwyczaj błędna jako "najczęściej używana", ponieważ widok od spodu wykonuje się rzadziej—głównie wtedy, gdy dolna część ma istotne szczegóły niewidoczne na pozostałych rzutach. Podobnie zestawy zawierające "widok z tyłu" nie są typowym pierwszym wyborem: tył rysuje się, gdy element ma istotną asymetrię lub cechy, których nie da się pokazać inaczej (np. przekrojem lub widokiem pomocniczym).
Zestaw "przód, tył i bok" pomija natomiast widok z góry, który bardzo często jest kluczowy do określenia szerokości/rozmieszczenia cech w planie. W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: standardowo zaczyna się od przodu, góry i boku, a dopiero potem dobiera dodatkowe widoki, przekroje lub widoki cząstkowe, gdy jest to konieczne do usunięcia niejednoznaczności.
