W lakowaniu bruzd kluczowe jest takie przygotowanie szkliwa, aby materiał uszczelniający mógł się trwale związać z powierzchnią zęba. W praktyce osiąga się to poprzez wytrawianie szkliwa, które tworzy mikroskopijne nierówności zwiększające pole kontaktu i retencję dla materiału.
Dlatego odpowiedź "Roztwór kwasu ortofosforowego" jest właściwa: kwas ortofosforowy pełni rolę wytrawiacza i przygotowuje szkliwo do skutecznej adhezji. Bez tego etapu ryzyko nieszczelności i odklejenia laku rośnie, a efekt profilaktyczny może być krótszy.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do tego celu:
- "Roztwór fluoru sodu" kojarzy się z profilaktyką próchnicy, ale jego zadaniem jest przede wszystkim wspieranie remineralizacji i zwiększanie odporności szkliwa. Nie zastępuje on etapu wytrawiania potrzebnego do uzyskania retencji dla laku.
- "Roztwór chlorku sodu" jest roztworem obojętnym; może służyć do płukania lub zwilżania, ale nie wytwarza struktury mikroszorstkiej na szkliwie i nie przygotowuje go adhezyjnie.
- "Woda destylowana" może być używana do płukania, jednak nie ma działania wytrawiającego ani nie usuwa w sposób specyficzny warstwy wymaganej do uzyskania retencji materiału.
Warto pamiętać o rozróżnieniu: oczyszczanie w znaczeniu usunięcia osadu i zanieczyszczeń oraz wytrawianie jako celowe przygotowanie szkliwa pod wiązanie. Na egzaminie zwykle chodzi o ten drugi aspekt, bo decyduje o trwałości lakowania.
