Ekoton jest strefą przejściową pomiędzy dwoma różnymi ekosystemami lub zbiorowiskami (np. las–łąka, las–pole, las–woda). W takiej strefie często obserwuje się efekt brzegowy, czyli podwyższoną różnorodność biologiczną wynikającą z nakładania się warunków środowiskowych i obecności gatunków "z obu stron" granicy.
Podczas zakładania nowego lasu na kształt ekotonu najsilniej wpływają te działania, które zmieniają charakter siedliska i strukturę oraz skład przyszłego drzewostanu przy jego brzegu:
- "Wybór odpowiednich gatunków drzew do posadzenia" – skład gatunkowy decyduje o warunkach świetlnych, mikroklimacie, tempie tworzenia zwarcia, rodzaju ściółki i tempie rozkładu. To bezpośrednio przekłada się na to, jak wygląda strefa przejściowa i jakie organizmy mogą w niej funkcjonować.
- "Określenie typu gleby na terenie, który ma zostać zalesiony" – warunki glebowe determinują potencjalną roślinność, dostępność wody i składników pokarmowych oraz kierunek sukcesji. Jeśli siedlisko jest inne, ekoton będzie miał inny przebieg i inne cechy.
- "Zastosowanie odpowiednich technik pielęgnacji drzew" – pielęgnacja wpływa na strukturę pionową i poziomą (np. prześwietlenie, zagęszczenie warstw, udział domieszek), co może wzmacniać lub osłabiać cechy strefy brzegowej.
Natomiast "Określenie optymalnej liczby drzew do posadzenia na hektar" jest przede wszystkim parametrem technicznym uprawy: reguluje konkurencję między sadzonkami, tempo przyrostu i przyszłą potrzebę zabiegów hodowlanych. Zwykle nie zmienia jednak "fundamentalnie" tego, że na granicy dwóch ekosystemów powstaje strefa przejściowa – ekoton wynika głównie z kontrastu siedlisk i składu roślinności, a nie z samej liczby sadzonek.
W praktyce leśnej zagęszczenie sadzenia dobiera się głównie pod kątem powodzenia odnowienia i jakości hodowlanej drzewostanu, natomiast ekoton kształtuje się przede wszystkim przez dobór gatunków, rozpoznanie siedliska oraz prowadzenie (pielęgnowanie) strefy brzegowej.
