W architekturze ISDN wyróżnia się urządzenia końcowe (TE) oraz zakończenia sieci (m.in. NT1 i NT2). Element NT2 (Network Termination 2) jest związany z funkcjami sieciowymi/łącza danych (np. w praktyce bywa realizowany przez centralę/PBX) i stanowi punkt, do którego podłącza się terminale ISDN.
Połączenie aparatu cyfrowego ISDN z NT2 odbywa się przez interfejs S/S0 (ISDN BRI). Ten interfejs jest realizowany jako transmisja 4‑przewodowa (dwie pary), dlatego wymaga złącza o odpowiedniej liczbie styków i typowym okablowaniu. Standardowo stosuje się RJ-45 (8‑pinowe), a w praktyce do transmisji wykorzystywane są odpowiednie pary/żyły w obrębie tego złącza.
Odpowiedź "RJ-45" jest więc właściwa, bo odpowiada fizycznej warstwie połączenia na S0 pomiędzy TE i NT2.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ:
- "R-J11" (RJ‑11) jest kojarzone głównie z telefonią analogową i zwykle nie zapewnia wymaganej liczby par do typowego S0, więc nie jest właściwym wyborem dla zakończenia NT2 w ISDN.
- "BNC" to złącze koncentryczne używane w innych technologiach (np. historycznych sieciach koncentrycznych), nie w magistrali S0 ISDN.
- "R-S232" (RS‑232) to interfejs szeregowy do transmisji danych urządzeń, a nie złącze dla toru S0 ISDN; jest więc niekompatybilny funkcjonalnie i fizycznie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się NT2 i ISDN, myśl o punktach referencyjnych i interfejsie S0 — a ten najczęściej rozpoznasz po wtyku RJ‑45, nie po RJ‑11.
