W diagnostyce mikrobiologicznej bakterie hemolizujące rozpoznaje się na podstawie ich zdolności do uszkadzania i rozkładania krwinek czerwonych. Żeby tę cechę w ogóle zaobserwować, podłoże musi zawierać krew (erytrocyty), ponieważ dopiero wtedy pojawia się widoczny efekt wokół kolonii.
Najczęściej stosuje się agar z krwią, który jest podłożem stałym i równocześnie różnicującym. Na jego powierzchni można ocenić typ hemolizy, np. całkowitą (przejaśnienie podłoża), częściową (zielonkawe zabarwienie) albo brak hemolizy. To daje ważną informację w identyfikacji drobnoustrojów na etapie wstępnej oceny hodowli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Bulion jest podłożem płynnym ułatwiającym namnażanie bakterii, ale nie pozwala w prosty sposób ocenić stref hemolizy wokół kolonii, bo nie ma powierzchni i kontrastu zapewnianego przez agar z krwią.
- Maltoza jest cukrem wykorzystywanym w testach metabolicznych/fermentacyjnych. Może służyć do różnicowania bakterii pod kątem metabolizmu węglowodanów, ale sama nie umożliwia obserwacji hemolizy.
- Ekstrakt drożdżowy jest źródłem składników odżywczych (np. witamin i aminokwasów) i może wzbogacać podłoża, jednak nie zastępuje krwi, bo nie zawiera krwinek potrzebnych do oceny zjawiska hemolizy.
W praktyce laboratoryjnej kluczowe jest rozróżnienie: składniki odżywcze wspierają wzrost, natomiast składniki wskaźnikowe/różnicujące (tu: krew) pozwalają zaobserwować konkretną cechę fenotypową drobnoustroju.
