W opakowaniach jednostkowych (np. pudełkach składanych) kluczowe są: sztywność, możliwość wykonania bigowania i składania bez pękania oraz dobra powierzchnia do zadruku. Dlatego jako podłoże stosuje się najczęściej kartony opakowaniowe, często powlekane, w gramaturach rzędu kilkuset g/m2.
Odpowiedź "Karton jednostronnie powlekany o gramaturze 220÷280 g/m2" jest właściwa, ponieważ taki karton:
- zapewnia wystarczającą sztywność, aby opakowanie trzymało kształt,
- dobrze nadaje się do procesów wykończeniowych typowych dla opakowań (bigowanie, sztancowanie, klejenie),
- powleczenie poprawia gładkość i odwzorowanie rastra, co daje lepszy efekt wizualny opakowania.
Pozostałe propozycje nie pasują do typowego opakowania jednostkowego:
- "Tekturę introligatorską o gramaturze 1200 g/m2" wybiera się raczej do elementów bardzo sztywnych (np. okładki, oprawy). W opakowaniach składanych byłaby zwykle zbyt gruba i ciężka, utrudniałaby prawidłowe bigowanie i ekonomiczną produkcję.
- "Papier dwustronnie powlekany o gramaturze 135÷150 g/m2" to podłoże częstsze dla druków reklamowych (foldery, okładki broszur). Może dawać dobrą jakość druku, ale zazwyczaj nie zapewnia wymaganej sztywności dla pudełka, szczególnie przy większych gabarytach.
- "Papier offsetowy o gramaturze 70 g/m2" jest przeznaczony do druków lekkich (np. wnętrza książek, formularze). Jest zdecydowanie za cienki na konstrukcję opakowania, łatwo się odkształca i nie utrzyma kształtu.
W zadaniach tego typu warto myśleć "funkcjonalnie": jeśli element ma być opakowaniem, musi chronić produkt i być stabilny, więc wybieramy karton, a nie typowy papier drukowy. Gramatura w okolicach 220–280 g/m2 jest często spotykanym kompromisem między sztywnością a podatnością na obróbkę introligatorską.