Obowiązek przechowywania dokumentacji po zabiegu sztucznego unasienniania zwierząt gospodarskich wynika z przepisów regulujących organizację rozrodu i wymagania weterynaryjne. Po inseminacji wystawia się zaświadczenie: oryginał trafia do właściciela samicy, a kopie pozostają w obiegu podmiotów uczestniczących w zabiegu (m.in. wykonujący zabieg oraz podmiot dostarczający nasienie). Kluczowe jest, że okres przechowywania kopii nie jest "umowny" ani wynikający z praktyki zakładu, tylko powinien być zgodny z konkretnym zapisem rozporządzenia właściwego dla danego gatunku.
W tym typie pytań egzaminacyjnych trzeba pamiętać o dwóch pułapkach. Po pierwsze, w różnych obszarach dokumentacji weterynaryjnej i hodowlanej spotyka się różne okresy archiwizacji (od roku do kilku lat). To powoduje łatwe przenoszenie znanej wartości na inne dokumenty. Po drugie, odpowiedź zależy od aktualnego brzmienia przepisu (w tym ewentualnych nowelizacji), więc bez pracy na tekście prawnym nie da się rzetelnie potwierdzić jednej liczby.
Dlatego przy przygotowaniu do egzaminu warto ćwiczyć:
- rozpoznawanie, jaki dokument jest opisany (zaświadczenie, rejestr, karta zabiegu),
- odszukiwanie w rozporządzeniu paragrafów o dokumentacji,
- oddzielanie zasad ogólnych od szczegółowych (dla konkretnego gatunku, np. lochy).
Jeżeli w odpowiedziach pojawiają się wartości "rok", "dwa lata", "trzy lata", "pięć lat", to wszystkie są "życiowo" możliwe w różnych reżimach dokumentacyjnych, ale tylko jedna może wynikać z właściwego przepisu. Bez pewnego dostępu do aktualnego aktu prawnego nie można w sposób odpowiedzialny przesądzić, która wartość jest prawidłowa dla tej sytuacji.
