Opis sytuacji wskazuje, że podopieczna z cukrzycą typu 2 co prawda samodzielnie przygotowuje posiłki, ale wybiera produkty wyłącznie według preferencji smakowych, nie zwracając uwagi na ich jakość i wpływ na glikemię. Skutkiem są częste pomiary z wysokim poziomem cukru we krwi. W takim przypadku kluczowe jest wsparcie w obszarze, który generuje problem, czyli w codziennym przygotowaniu i komponowaniu posiłków.
Dlatego właściwy jest trening kulinarny: obejmuje on praktyczne ćwiczenie umiejętności związanych z planowaniem jadłospisu, wyborem produktów, regularnością posiłków, kontrolą porcji oraz przygotowaniem potraw w sposób bardziej sprzyjający stabilizacji glikemii. W realnej pracy opiekuna może to oznaczać m.in. wspólne układanie prostych list zakupów, uczenie rozpoznawania produktów o wysokiej zawartości cukrów prostych, ćwiczenie zamienników oraz wzmacnianie motywacji do zmiany nawyków.
Odpowiedź "techniczny" nie pasuje, ponieważ trening techniczny kojarzy się z usprawnianiem czynności manualnych lub obsługą sprzętów, a tu nie ma informacji o braku sprawności czy trudnościach w posługiwaniu się narzędziami kuchennymi. Podopieczna potrafi gotować, tylko robi to w sposób niewłaściwy dietetycznie.
Odpowiedź "kognitywny" byłaby adekwatna, gdyby głównym problemem były deficyty poznawcze (np. zaburzenia pamięci, planowania, rozumienia zaleceń), które uniemożliwiają stosowanie diety. W opisie jednak podkreślono wybiórczość i brak dbałości o jakość produktów, a nie trudności poznawcze.
Odpowiedź "orientacyjny" (rozumiany jako trening orientacji, np. w czasie i miejscu) dotyczy zwykle wsparcia w dezorientacji lub problemach typowych dla niektórych zaburzeń neurokognitywnych. Nie rozwiązuje on problemu hiperglikemii wynikającej z doboru produktów.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu pytaniach najpierw nazwij problem (tu: nieprawidłowe wybory żywieniowe mimo samodzielności), a dopiero potem dobierz interwencję, która dotyczy tej samej sfery funkcjonowania (tu: kuchnia i żywienie).
