Zadanie sprawdza umiejętność dopasowania metody rozwiązywania problemu społecznego do typu trudności oraz do grupy podopiecznych. Kluczowe jest także zachowanie kolejności zgodnej z wierszami tabeli (kolejno: osoba starsza, osoba z niepełnosprawnością, dziecko z rodziny dysfunkcyjnej).
Izolacja społeczna osoby starszej najczęściej wymaga działań integrujących i aktywizujących. Dlatego właściwa jest "organizacja spotkań społecznych" (np. zachęcanie do udziału w zajęciach, wydarzeniach, grupach wsparcia). Celem jest zwiększenie kontaktów i poczucia przynależności, co zmniejsza samotność.
Brak dostępu do usług u osoby z niepełnosprawnością ma zwykle charakter barier organizacyjnych, komunikacyjnych lub instytucjonalnych. Najbardziej adekwatne są działania interwencyjne i koordynacyjne, czyli "interwencja u dostawców usług" (kontakt z instytucją, wyjaśnienie potrzeb, pomoc w uruchomieniu usługi, usuwanie barier).
Brak wsparcia emocjonalnego u dziecka z rodziny dysfunkcyjnej jest często zakorzeniony w funkcjonowaniu całego systemu rodzinnego. Stąd "terapia rodzinna" jest właściwą metodą, bo obejmuje relacje, komunikację i role w rodzinie, a nie tylko zachowanie dziecka. Opiekun nie prowadzi terapii samodzielnie, ale powinien rozumieć kierunek oddziaływań i współpracować z odpowiednimi specjalistami.
Dlaczego pozostałe warianty są błędne? Wszystkie zawierają te same trzy metody, lecz w innej kolejności, przez co przypisują je do niewłaściwych podopiecznych (np. terapia rodzinna dla izolacji seniora). To typowa pułapka w zadaniach "dopasuj do tabeli": liczy się dopasowanie i poprawna sekwencja.
