W terapii zajęciowej stosuje się podejście holistyczne, czyli uwzględnia się wiele obszarów funkcjonowania (fizyczny, psychiczny, poznawczy, społeczny) w planie pracy. Holizm nie oznacza jednak, że wszystkie obszary realizuje się jednocześnie ani że kolejność jest przypadkowa. W praktyce klinicznej priorytet ustala się zwykle według kryteriów: bezpieczeństwo, następnie funkcje podstawowe, potem nasilenie trudności i wpływ na inne sfery życia.
W przedstawionym profilu Jan ma wyraźny problem w zdrowiu fizycznym: problemy z mobilnością. Mobilność jest funkcją bazową, bo warunkuje niezależność (np. przemieszczanie się do toalety, kuchni, szkoły/pracy), zmniejsza ryzyko urazów oraz umożliwia uczestnictwo w aktywnościach społecznych i treningach poznawczych. Dlatego jako pierwszą należy rozważyć interwencję skoncentrowaną na zdrowiu fizycznym.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne jako pierwszy wybór:
- Zdrowie psychiczne – w tabeli określone jako stabilne, brak sygnałów pilności klinicznej; obszar może być monitorowany, ale nie wymaga natychmiastowego priorytetu.
- Procesy poznawcze – występują jedynie nieznaczne problemy z pamięcią; zwykle planuje się wsparcie, gdy wpływa ono wyraźnie na bezpieczeństwo lub wykonywanie czynności, a tu dominującym ograniczeniem jest mobilność.
- Relacje społeczne – Jan ma dobre relacje rodzinne, a trudność dotyczy kontaktów z rówieśnikami; to ważny kierunek dalszej pracy, ale często skuteczniej go realizować po wzmocnieniu podstawowej sprawności i samodzielności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawia się ryzyko utraty samodzielności lub zagrożenie bezpieczeństwa (np. mobilność, upadki, podstawowe czynności), ten obszar najczęściej staje się priorytetem interwencji.
