Kosztorys inwestorski służy oszacowaniu przewidywanych kosztów planowanych robót. Aby wykonać obliczenia i zestawienia, potrzebne są założenia wyjściowe do kosztorysowania, czyli uporządkowany zestaw informacji stanowiących dane wejściowe (np. co ma być wykonane, w jakich warunkach, jakim standardem, w jakim zakresie i w jakiej technologii). To właśnie takie założenia pozwalają dobrać właściwe pozycje robót, narzuty i sposób kalkulacji.
Odpowiedź "jest pozwolenie na budowę" jest błędna, bo pozwolenie jest dokumentem administracyjnym potwierdzającym możliwość rozpoczęcia robót, a nie zestawem danych kosztorysowych. Może być wymagane formalnie, ale nie pełni roli podstawowego źródła kalkulacji kosztów.
Odpowiedź "jest dziennik budowy" jest błędna, ponieważ dziennik dotyczy etapu realizacji i dokumentowania przebiegu robót. Zawiera wpisy o zdarzeniach na budowie, a nie kompletny, uporządkowany zakres i warunki niezbędne do sporządzenia kosztorysu inwestorskiego przed rozpoczęciem robót.
Odpowiedź "są dane zawarte w ogłoszeniu przetargowym" także nie jest właściwa jako podstawa sama w sobie. Ogłoszenie bywa skrótowe i informacyjne; nie musi zawierać pełnych parametrów potrzebnych do rzetelnej kalkulacji. W praktyce kosztorys wymaga spójnych założeń i danych wejściowych przygotowanych do kosztorysowania, a nie wyłącznie informacji ogłoszeniowych.
Na egzaminie warto zapamiętać rozróżnienie: dokumenty formalne i realizacyjne (pozwolenie, dziennik) nie są tym samym co dane do kalkulacji (założenia wyjściowe). Jeśli w pytaniu pojawia się "podstawa do sporządzenia kosztorysu", najczęściej chodzi o informacje, na których opiera się kalkulacja, a nie o dokumenty prowadzenia budowy.
