Profil podłużny osi trasy to opracowanie, które pokazuje, jak zmienia się wysokość (rzędna) w funkcji odległości mierzonej wzdłuż osi projektowanej lub istniejącej trasy (np. drogi, linii kolejowej, przewodu). Z definicji jest to więc wykres/rysunek zależności: odległość wzdłuż trasy → wysokość.
Dlatego podstawą sporządzenia profilu podłużnego są dwie informacje dla kolejnych punktów leżących w osi trasy:
- wysokości (rzędne) punktów charakterystycznych w osi (np. załamania niwelety terenu, wierzchołki łuków, punkty przecięć, charakterystyczne miejsca sytuacyjne),
- odległości między tymi punktami mierzone wzdłuż osi (pikietaż, kilometraż), aby prawidłowo rozmieścić je na osi poziomej profilu.
Odpowiedź "wysokości punktów charakterystycznych położonych w osi trasy i odległości między nimi" jest poprawna, bo zawiera komplet danych pozwalających nanieść punkty na wykres profilu podłużnego (wysokość + położenie wzdłuż trasy) i odtworzyć przebieg terenu/niwelety.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ odnoszą się do innych opracowań albo pomijają kluczowy element:
- "różnice wysokości punktów załamania terenu położonych wokół osi trasy" – same różnice wysokości (bez rzędnych i bez powiązania z odległością w osi) nie wystarczają do narysowania profilu, a dodatkowo punkty "wokół osi" nie definiują profilu osi.
- "odległości między punktami charakterystycznymi położonymi wokół osi trasy" – odległości bez wysokości nie tworzą profilu wysokościowego; ponadto profil dotyczy osi, nie otoczenia osi.
- "szerokości nasypu i wykopu pomierzone na całej długości trasy" – szerokości robót ziemnych są typowe dla przekrojów poprzecznych i obliczeń kubaturowych, a nie są podstawą samego profilu podłużnego osi.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: profil podłużny = rzędne + pikietaż w osi. Jeśli w odpowiedzi brakuje któregoś z tych elementów albo pojawiają się dane typowe dla przekrojów poprzecznych, to prawdopodobnie nie jest to właściwa podstawa profilu.
