Kosztorys powykonawczy ma za zadanie odzwierciedlić rzeczywisty zakres i ilości robót wykonanych w terenie. Dlatego jego podstawą są dane z obmiaru robót, czyli pomiaru i zestawienia ilości po wykonaniu (lub w trakcie) prac. W praktyce budowy sieci ciepłowniczej obmiar dokumentuje się w książce obmiaru robót, a jej potwierdzenie przez inspektora nadzoru (lub uprawnioną stronę nadzoru inwestorskiego) wzmacnia wiarygodność danych do rozliczeń.
Odpowiedź "książka obmiaru robót potwierdzona przez inspektora nadzoru" jest poprawna, ponieważ łączy dwa kluczowe elementy kosztorysu powykonawczego: (1) źródło danych ilościowych (obmiar), (2) potwierdzenie, że te ilości zostały zaakceptowane w procesie kontroli i odbioru robót.
Pozostałe propozycje nie stanowią właściwej podstawy rozliczeniowej:
- "katalog nakładów rzeczowych" służy do określania nakładów (robocizny, materiałów, sprzętu) dla pozycji kosztorysowych, czyli jest narzędziem normatywnym do kalkulacji, a nie dokumentem potwierdzającym, ile robót faktycznie wykonano.
- "dokumentacja projektowa opracowana na roboty dodatkowe" może uzasadniać potrzebę i zakres zmian, ale sama nie przesądza o wykonanych ilościach. Do kosztorysu powykonawczego i tak potrzebne są potwierdzone ilości z obmiaru.
- "przedmiar robót" to zestawienie ilości robót przewidywanych (planowanych) na etapie przygotowania lub ofertowania. Jest przydatny przed realizacją, natomiast po wykonaniu robót może odbiegać od stanu rzeczywistego (zmiany, kolizje, roboty zamienne), więc nie jest właściwą podstawą kosztorysu powykonawczego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo powykonawczy, szukaj dokumentu opisującego stan faktyczny po wykonaniu robót (obmiar/książka obmiaru), a nie dokumentu planistycznego (przedmiar) ani normatywnego (KNR).
