W standardach ISDN rozróżnia się kilka klas usług, które opisują co dokładnie zapewnia sieć oraz na jakim poziomie realizowana jest funkcjonalność.
"Usługi przenoszenia" (ang. bearer services) to usługi podstawowe, które zapewniają samą transmisję sygnałów/informacji pomiędzy stykiem (interfejsem) użytkownika a siecią. Innymi słowy: sieć gwarantuje możliwość przeniesienia strumienia danych/bitów z określonymi parametrami, ale bez definiowania pełnej logiki usługi końcowej.
Odpowiedź "teleusługami" jest niepoprawna, ponieważ teleusługi (ang. teleservices) dotyczą usług kompletowanych "od końca do końca" dla użytkownika (np. usługa telefoniczna, faks), czyli obejmują nie tylko przenoszenie, ale również funkcje warstw wyższych i sposób wykorzystania transmisji.
Odpowiedź "usługami dodatkowymi" jest niepoprawna, bo usługi dodatkowe (ang. supplementary services) to rozszerzenia podstawowych usług, np. mechanizmy dodatkowej obsługi połączeń. Nie opisują one samego zapewnienia transmisji między stykiem użytkownika i siecią, tylko dodają funkcje ponad usługę bazową.
Odpowiedź "usługami zdalnymi" także jest niepoprawna: nie jest to standardowa, kanoniczna kategoria usług w klasyfikacji ISDN. Może kojarzyć się z "zdalnym dostępem", ale pytanie dotyczy formalnych nazw klas usług zdefiniowanych w ISDN.
W praktyce ISDN jest obecnie technologią historyczną, jednak pojęcia te bywają nadal spotykane w materiałach edukacyjnych i w starszej dokumentacji. Warto zapamiętać prostą regułę: przenoszenie = transport, teleusługa = usługa dla użytkownika, dodatkowe = funkcje rozszerzające.
