Zindywidualizowana opieka oznacza dopasowanie wsparcia do konkretnej osoby, a nie stosowanie jednakowych działań wobec wszystkich. Aby dobrać właściwe formy pomocy, trzeba najpierw wiedzieć, jak wygląda sytuacja podopiecznego: jakie ma potrzeby, jakie ograniczenia wynikają ze stanu zdrowia i środowiska, jakie ma zasoby, co jest dla niego realnym celem i co może stanowić ryzyko.
Dlatego podstawowym warunkiem jest postawienie diagnozy sytuacji podopiecznego. Diagnoza nie jest pojedynczą czynnością, tylko kompleksową oceną – wnioskiem powstałym z połączenia informacji z różnych źródeł. Dopiero na tej podstawie można zaplanować indywidualne wsparcie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Przeprowadzenie obserwacji podopiecznego – obserwacja jest ważna, ale daje tylko część danych (np. zachowanie, funkcjonowanie w czynnościach dnia codziennego). Sama obserwacja bez wniosków i bez innych informacji nie tworzy pełnego obrazu potrzeb.
- Zebranie dokumentacji medycznej – dokumentacja to jedno ze źródeł, często nie opisuje funkcjonowania w domu, barier społecznych czy preferencji podopiecznego. Nie wystarcza do zaplanowania całości wsparcia.
- Przeprowadzenie wywiadu z rodziną – wywiad pomaga poznać historię i codzienne trudności, ale jest tylko narzędziem. Może też zawierać subiektywne oceny, dlatego wymaga zestawienia z obserwacją i innymi danymi.
W praktyce: asystent zbiera informacje (obserwacja, rozmowy, dokumenty), a następnie je porządkuje i ocenia, formułując diagnozę sytuacji. Taki wniosek jest fundamentem do ustalania celów i doboru działań opiekuńczych oraz wspierających.
