W optyce geometrycznej soczewki klasyfikuje się m.in. według kształtu powierzchni oraz według znaku (dodatnia/skupiająca lub ujemna/rozpraszająca). Soczewka dwuwklęsła ma dwie powierzchnie wklęsłe (z obu stron "wklęśnięcie" jest skierowane do wnętrza soczewki). Taki kształt powoduje, że soczewka jest zwykle cieńsza w środku i grubsza na obrzeżach. W typowym przypadku (materiał soczewki ma większy współczynnik załamania niż otaczające powietrze) taka soczewka działa rozpraszająco, czyli jest soczewką ujemną.
Dlatego odpowiedź "ujemna dwuwklęsła" łączy dwie informacje: (1) kształt: dwie powierzchnie wklęsłe, (2) działanie/znak: rozpraszająca, o ogniskowej ujemnej.
- Odpowiedź "asferyczna" jest niepoprawna, bo asferyczność oznacza, że co najmniej jedna powierzchnia nie jest fragmentem sfery (ma inną krzywiznę w funkcji promienia). Sam fakt bycia wklęsłą lub wypukłą nie przesądza o asferyczności.
- Odpowiedź "cylindryczna" jest niepoprawna, ponieważ soczewka cylindryczna ma krzywiznę w zasadzie w jednym kierunku (jednym przekroju), a w prostopadłym przekroju jest "płaska". Taki element koryguje astygmatyzm i nie jest typową soczewką dwuwklęsłą sferyczną.
- Odpowiedź "dodatnia" jest niepoprawna, bo soczewka dodatnia (skupiająca) jest zwykle grubsza w środku (np. dwuwypukła lub płasko-wypukła). Dwuwklęsła w standardowych warunkach jest ujemna, czyli rozprasza równoległą wiązkę.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu soczewki na rysunku najpierw określ kształt obu powierzchni (wklęsła/wypukła/płaska), a dopiero potem znak (dodatnia/ujemna), wykorzystując regułę "grubsza w środku → skupiająca", "cieńsza w środku → rozpraszająca" (dla soczewki w powietrzu).
