Pytanie opisuje pokład węgla, w którym strop bezpośredni tworzą skały kruche i łatwo rabujące się oraz mające miąższość większą niż 5-krotność grubości pokładu. Dodatkowo podano, że warunki zaliczono do klasy I wg W. Budryka. Taki zestaw cech wskazuje na strop, który po odsłonięciu w ścianie ma tendencję do szybkiego niszczenia i opadania (rabowania) oraz może tworzyć zawał w sposób stosunkowo przewidywalny.
Dlatego odpowiedź "zawałem całkowitym" jest właściwa: w eksploatacji ścianowej jest to sposób prowadzenia stropu polegający na dopuszczeniu do pełnego zawału skał stropowych za postępem frontu. Dla stropów kruchych i łatwo rabujących się jest to rozwiązanie typowe, ponieważ nie wymaga utrzymywania rozległych stabilnych przęseł ani długotrwałego podparcia stropu w zrobach.
- Odpowiedź "ugięciem się stropu" jest nieadekwatna, bo sugeruje strop bardziej ciągły i zdolny do pracy w postaci ugięcia (zachowanie sprężysto-plastyczne), a nie dominującego kruszenia i rabowania.
- Odpowiedź "podsadzką pełną" oznacza wypełnianie zrobów materiałem podsadzkowym. Stosuje się ją w szczególnych warunkach (np. gdy nie można dopuścić do zawału lub trzeba ograniczać deformacje), ale sam opis stropu klasy I nie wskazuje, że podsadzka jest koniecznym wyborem.
- Odpowiedź "zawałem częściowym" zakłada ograniczony zawał lub inne warunki prowadzenia stropu; przy stropie łatwo rabującym się bardziej logiczny jest wariant pełnego, kontrolowanego zawału.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu zadaniach kluczowe są słowa "kruchy", "łatwo rabujący się", "klasa I" oraz relacja miąższości stropu do grubości pokładu. To one prowadzą do wyboru metody prowadzenia stropu, a nie sam fakt, że eksploatacja jest "systemem ścianowym".
