Wykonanie otworu pod gwint (przed użyciem gwintownika) wymaga doboru średnicy wiertła pod gwint, czyli średnicy otworu, w którym dopiero zostanie nacięty gwint wewnętrzny. Dla gwintów metrycznych ISO najczęściej korzysta się z tablic technologicznych (tak jak sugeruje treść zadania), ponieważ uwzględniają one standardowe skoki gwintów i zalecane średnice wierteł.
Dla oznaczenia M12 (w praktyce najczęściej skok normalny 1,75) można zapamiętać regułę przybliżoną: średnica wiertła ≈ średnica nominalna − skok. Z tego wynika: 12 − 1,75 = 10,25 mm, a w doborze narzędzi przyjmuje się wartość katalogową/tablicową Ø10,2. Taki dobór zapewnia poprawne ukształtowanie zarysu gwintu i rozsądną pracę gwintownika.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Ø8,5 jest zbyt małe dla M12: materiał do usunięcia podczas gwintowania byłby zbyt duży, rośnie moment skrawania i ryzyko zatarcia lub złamania gwintownika.
- Ø12,0 odpowiada średnicy nominalnej śruby, więc po nacięciu gwintu praktycznie zabraknie "mięsa" na zwoje – gwint będzie bardzo płytki lub nie spełni wymagań nośności.
- Ø14,0 jest większe niż średnica nominalna M12, więc wykonanie prawidłowego gwintu wewnętrznego jest w praktyce niemożliwe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie ma tabeli pod ręką, reguła D−P zwykle prowadzi do właściwego wyboru, a następnie można zaokrąglić do najbliższego typowego wymiaru wiertła z zestawu.