Orientacja pola kolektorowego na dachu rozumiana jest jako kierunek świata (azymut), w którym "patrzy" płaszczyzna kolektorów. W warunkach Polski, czyli na półkuli północnej, Słońce w ciągu dnia porusza się po południowej części nieba (w południe góruje od strony południowej). Z tego powodu ustawienie kolektorów w kierunku południowym zazwyczaj daje najwyższy uzysk energii w ujęciu rocznym.
Odpowiedź "południowym." jest poprawna, ponieważ maksymalizuje sumaryczne napromienienie padające na kolektor w typowym rocznym profilu pracy instalacji (szczególnie gdy celem jest produkcja energii w możliwie szerokim zakresie godzin i miesięcy).
Pozostałe kierunki są mniej korzystne:
- "północnym." – na półkuli północnej oznacza ekspozycję na stronę, gdzie Słońce pojawia się najrzadziej; uzysk jest znacząco niższy, a zimą może być bardzo ograniczony.
- "wschodnim." – preferuje produkcję rano, ale ogranicza ją po południu; w skali roku zwykle daje mniejszy uzysk niż południe, chyba że celowo dopasowuje się produkcję do porannych potrzeb.
- "zachodnim." – analogicznie przesuwa uzysk na popołudnie; także z reguły obniża uzysk roczny w porównaniu z południem, choć bywa wybierany przy zapotrzebowaniu popołudniowym.
W praktyce projektowej dopuszcza się pewne odchylenia od południa (np. z powodu geometrii dachu, zacienień, estetyki czy profilu poboru ciepła), ale jako zasada ogólna i odpowiedź egzaminacyjna dla "powinno być zorientowane" przyjmuje się kierunek południowy.
