Połoniny to specyficzny typ bezleśnych wierzchowin i grzbietów górskich, kojarzony przede wszystkim z Bieszczadami. W praktyce turystycznej są one rozpoznawalne jako rozległe, otwarte przestrzenie na grzbietach, zwykle o łagodniejszych (kopulastych) kształtach, porośnięte trawami i inną roślinnością typową dla wyższych partii gór.
Odpowiedź "porośnięte trawami, kopulaste bieszczadzkie szczyty." oddaje kluczowe elementy definicji: (1) związek z Bieszczadami, (2) brak zwartego lasu w partiach wierzchowin, (3) dominację roślinności trawiastej, (4) charakterystyczną rzeźbę terenu widoczną dla turysty na szlaku.
Pozostałe propozycje są błędne, bo przenoszą pojęcie w inne typy krajobrazu:
- "śródleśne polany w Białowieskim Parku Narodowym." – dotyczy nizinnego krajobrazu leśnego; połoniny nie są kategorią polan w puszczy.
- "inna nazwa hal tatrzańskich." – hale to pojęcie związane z Tatrami i gospodarką pasterską; podobieństwo (łąki w górach) nie oznacza tożsamości terminu.
- "nadbiebrzańskie łąki." – odnosi się do rozległych łąk w dolinie rzecznej i terenów bagiennych; to zupełnie inny typ środowiska niż grzbiety górskie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "połonina", myśl o Bieszczadach i o trasach grzbietowych z szerokimi panoramami. W zadaniach z organizacji turystyki przydaje się to przy doborze atrakcji, opisie walorów i uzasadnianiu programu wycieczki.
