Megaomomierz (miernik rezystancji izolacji) wykonuje pomiar, przykładając do badanego obiektu napięcie stałe o podwyższonej wartości i mierząc prąd upływu. Z uzyskanego prądu wyznaczana jest rezystancja izolacji, która informuje o stanie dielektryka (zawilgocenie, zabrudzenie, starzenie izolacji, uszkodzenia mechaniczne).
W przypadku uzwojeń silników zasilanych napięciem sieciowym kluczowe jest, aby napięcie pomiarowe było dobrane adekwatnie: na tyle wysokie, by ujawnić pogorszenie izolacji, ale nie "na zapas" najwyższe z listy. W praktyce egzaminacyjnej i szkoleniowej często przyjmuje się wartość 500 V jako typowe napięcie pomiarowe dla urządzeń zasilanych z sieci niskiego napięcia.
Odpowiedzi z wyższymi napięciami (1000 V, 1500 V, 2500 V) są mylące, bo sugerują zasadę "im wyżej, tym lepiej". Tymczasem dobór napięcia pomiarowego zależy od klasy i przeznaczenia urządzenia oraz od procedur pomiarowych – zbyt wysokie napięcie może być nieadekwatne do badanego obiektu i nie jest domyślnym wyborem dla typowych silników zasilanych z sieci.
Wskazówka egzaminacyjna: zwróć uwagę, że megaomomierz dotyczy izolacji, a nie rezystancji omowej uzwojenia. Jeżeli w pytaniu pojawia się "megaomomierz", rozważasz napięcie probiercze DC i ocenę prądów upływu, a nie pomiar omomierzem/mostkiem dla miedzi uzwojeń.
