W geometrii narzędzia skrawającego rozróżnia się kilka podstawowych kątów, które wynikają z położenia i wzajemnej relacji powierzchni tworzących ostrze. Jeśli w pytaniu wskazano powierzchnię natarcia oraz powierzchnię przyłożenia, to chodzi o kąt, który jest utworzony bezpośrednio przez te dwie powierzchnie.
Takim kątem jest kąt ostrza (często opisywany też jako kąt klina) i oznaczany jako β0. Jest to kąt "klinowy" materiału ostrza: im większy, tym z reguły ostrze jest bardziej wytrzymałe, ale może rosnąć opór skrawania; im mniejszy, tym ostrze bywa "ostrzejsze", lecz bardziej podatne na wykruszenia w trudnych warunkach.
Odpowiedź "kąt natarcia γ0" nie pasuje do treści, ponieważ kąt natarcia opisuje ustawienie powierzchni natarcia względem przyjętego układu odniesienia (a nie kąt pomiędzy dwiema powierzchniami ostrza). Podobnie "kąt przyłożenia α0" dotyczy położenia powierzchni przyłożenia względem obrabianej powierzchni/układu odniesienia i odpowiada m.in. za ograniczenie tarcia narzędzia o materiał.
Z kolei "kąt skrawania δ0" odnosi się do innej zależności geometrycznej (zależnej od przyjętej definicji i układu), ale nie jest bezpośrednio zdefiniowany jako kąt między samą powierzchnią natarcia i przyłożenia. W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest więc czytanie: jeśli wprost pada para powierzchni natarcia i przyłożenia, właściwą nazwą jest kąt ostrza β0.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj zestawienie "dwie powierzchnie ostrza" → "kąt ostrza/klin" (β), natomiast pojedyncza powierzchnia (natarcia lub przyłożenia) → odpowiadający jej kąt (γ lub α).
