W jeździectwie rozróżnia się pomoce naturalne oraz pomoce sztuczne. To podstawowy podział używany w metodyce szkolenia koni i w nauce jazdy.
Pomoce naturalne to te, które wynikają bezpośrednio z pracy ciała jeźdźca. Zaliczamy do nich przede wszystkim: łydki (działanie popędowe i boczne), ręce (oddziaływanie poprzez wodze), ciężar ciała/dosad (balans i wskazówki kierunkowe) oraz głos (komendy wspomagające). Dlatego odpowiedź "łydki" jest poprawna: łydka jest częścią ciała jeźdźca i stanowi podstawowe narzędzie komunikacji z koniem podczas jazdy.
Pomoce sztuczne to przybory, które nie są częścią ciała jeźdźca, lecz mogą uzupełniać lub wzmacniać działanie pomocy naturalnych. Do takich pomocy należą m.in. ostrogi oraz bat/palcat. Odpowiedź "ostrogi" jest błędna, bo ostroga jest elementem wyposażenia, którego zadaniem jest wzmocnienie działania łydki, a nie zastąpienie jej jako pomocy naturalnej. Odpowiedzi "bat" i "palcat" również są błędne, ponieważ są to narzędzia zewnętrzne, używane pomocniczo (np. do wzmocnienia sygnału popędowego), gdy koń nie reaguje wystarczająco na łydkę.
W praktyce szkoleniowej dąży się do tego, aby koń odpowiadał najpierw na subtelne pomoce naturalne, a dopiero w razie potrzeby stosuje się pomoce sztuczne w sposób kontrolowany i adekwatny.
