W zadaniach o paletyzacji kluczowe jest ustalenie, co dokładnie optymalizujemy. Ponieważ paleta ma podane tylko wymiary 100×100 cm (bez wysokości), najczęściej ocenia się ułożenie w jednej warstwie na podstawie rzutu podstawy jednostek ładunkowych.
1) Oblicz pole palety
Paleta: 100 cm × 100 cm = 10 000 cm².
2) Sprawdź pudło A
Podstawa A: 50×50 = 2 500 cm².
Na palecie 100×100 da się ułożyć A w siatce 2×2 (bo 100/50=2 w każdym kierunku).
4×2 500 = 10 000 cm², czyli pełne pokrycie powierzchni palety.
3) Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są właściwe w tym ujęciu
- Dwa pudła A i jedno pudło B – suma pól podstaw wynosi 2×(50×50) + (100×50) = 2×2 500 + 5 000 = 10 000 cm², ale układ może być interpretowany różnie. Jeśli kryterium "optymalne" rozumie się jako najprostsze, modułowe wypełnienie bez ryzyka błędów układu, wariant 4×A jest jednoznaczny (2×2). Bez doprecyzowania zasad układania ta opcja bywa dyskusyjna.
- Jedno pudło C – przy ujęciu "wypełnij jak największą część palety" pudło C ma podstawę 100×100, ale w praktyce pytanie dotyczy kombinacji kilku jednostek z tabeli; dodatkowo pojawia się ryzyko pomylenia warstw/objętości. W testach zwykle chodzi o modułowe dopasowanie mniejszych jednostek do palety.
- Dwa pudła B – dwa razy 100×50 teoretycznie mogą wypełnić 100×100, ale jeśli "optymalne" rozumieć jako maksymalną liczbę jednostek przy pełnym wykorzystaniu powierzchni, to 4×A daje 4 sztuki zamiast 2, przy tym samym pokryciu palety.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach są różne kombinacje, najpierw sprawdź podzielność wymiarów (np. 100 przez 50) i dopiero potem licz pola. Jeśli słowo "optymalne" nie jest doprecyzowane, przyjmij w logistyce magazynowej typowe kryterium: pełne wypełnienie warstwy i możliwie duża liczba modułowych jednostek.
