W algorytmach wyróżnia się podstawowe struktury sterujące: sekwencję (kroki po kolei), wybór/warunek (rozgałęzienie), iterację (powtarzanie w pętli) oraz – w ujęciu technik programowania – rekurencję (samowywołanie funkcji/procedury).
Odpowiedź "warunkową." jest poprawna, gdy lista kroków algorytmu zawiera rozstrzygnięcie zależne od spełnienia warunku, czyli typową konstrukcję w rodzaju: "jeżeli warunek jest spełniony, wykonaj zestaw kroków, w przeciwnym razie wykonaj inne kroki". Taka konstrukcja zmienia ścieżkę wykonania programu, ale sama w sobie nie oznacza wielokrotnego powtarzania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "iteracyjną." – iteracja wymaga pętli (np. "dopóki…", "dla…", "powtarzaj… aż…"), czyli mechanizmu wykonywania fragmentu algorytmu wielokrotnie. Samo rozgałęzienie warunkowe nie jest iteracją.
- "wyboru." – w praktyce szkolnej termin "instrukcja wyboru" bywa kojarzony z wyborem wielowariantowym (np. switch/case) lub z podziałem na wiele przypadków. Jeżeli w algorytmie występuje jedynie dwuwariantowe rozgałęzienie "tak/nie", właściwsze jest nazwanie go instrukcją warunkową.
- "rekurencyjną." – rekurencja zachodzi wtedy, gdy procedura lub funkcja wywołuje samą siebie (bezpośrednio lub pośrednio). W opisie kroków rekurencja powinna ujawniać się jako samowywołanie, a nie tylko jako sprawdzenie warunku.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj w pseudokodzie słów-kluczy typu "JEŻELI" (warunek), "DOPÓKI/POWTARZAJ/DLA" (pętla) oraz oznak samowywołania (rekurencja). To pozwala szybko rozpoznać typ instrukcji.
