Docieranie to kontrolowany początkowy okres eksploatacji, w którym współpracujące powierzchnie części ruchomych dopasowują się do siebie poprzez mikroskopijne wygładzanie nierówności. Dzięki temu zmniejsza się tarcie, stabilizuje praca zespołu i wydłuża jego trwałość.
Dlatego ponowne docieranie maszyny już eksploatowanej jest zasadne przede wszystkim wtedy, gdy wykonano naprawę główną. Taki remont zwykle obejmuje ingerencję w kluczowe węzły tarcia oraz elementy wymagające "ułożenia się" po montażu (np. nowe lub regenerowane łożyska, elementy układu tłok–cylinder, pierścienie tłokowe, cylindry po obróbce). Po takiej naprawie operator powinien pracować w reżimie ostrożniejszym: unikać maksymalnych obrotów i pełnego obciążenia, stosować zróżnicowane warunki pracy oraz uważnie obserwować temperaturę, dymienie i zużycie oleju.
Odpowiedź "jej magazynowaniu" jest błędna, ponieważ sama przerwa w pracy nie oznacza wymiany elementów współpracujących; po postoju wykonuje się co najwyżej czynności kontrolne i rozruchowe, ale nie klasyczne docieranie wynikające z montażu nowych części.
Odpowiedź "wymianie oleju i filtrów" jest błędna, bo to typowa obsługa okresowa. Zmiana środka smarnego poprawia warunki smarowania, lecz nie tworzy sytuacji analogicznej do remonu głównego, w której nowe powierzchnie muszą się dotrzeć.
Odpowiedź "jej malowaniu" również jest błędna: to czynność kosmetyczna lub antykorozyjna, która nie dotyczy mechanicznego dopasowania par trących. Nie ma więc technicznego uzasadnienia, by po malowaniu przeprowadzać docieranie.
W praktyce egzaminacyjnej klucz to rozpoznanie, że docieranie wiąże się z nowymi/zregenerowanymi elementami ruchomymi, a nie z czynnościami konserwacyjnymi czy estetycznymi.
