Stateczność skarpy zależy od równowagi między siłami powodującymi zsuw (m.in. ciężar gruntu, dodatkowe obciążenia, oddziaływanie wody) a siłami/momentami przeciwdziałającymi zsuwowi (wytrzymałość na ścinanie, tarcie, spójność, elementy konstrukcyjne). W praktyce drogowej stabilizację uzyskuje się przez: zmianę geometrii skarpy (łagodniejsze nachylenie), poprawę parametrów gruntu, skuteczne odwodnienie oraz zastosowanie elementów oporowych i umocnień.
Odpowiedź "wykonanie ściany oporowej" jest właściwa, ponieważ ściana oporowa przejmuje parcie gruntu i ogranicza przemieszczenia mas ziemnych. Działa więc jako konstrukcja zwiększająca bezpieczeństwo skarpy, zwłaszcza gdy nie ma miejsca na jej spłaszczenie albo gdy skarpa jest obciążona (np. w pasie drogowym).
- "usunięcie drenażu z jej zbocza" jest nieprawidłowe, bo drenaż (odwodnienie) zwykle zmniejsza ciśnienie wody w gruncie i ogranicza uplastycznienie oraz spadek wytrzymałości na ścinanie. Usuwając drenaż, zwiększamy ryzyko nawodnienia i utraty stateczności.
- "usunięcie darniny z jej zbocza" jest nieprawidłowe, ponieważ warstwa roślinna pomaga chronić powierzchnię skarpy przed erozją i spłukiwaniem, a system korzeniowy może lokalnie wzmacniać warstwę przypowierzchniową. Usunięcie darni ułatwia degradację powierzchni i powstawanie rynien erozyjnych.
- "wykonanie budowli na jej krawędzi" jest nieprawidłowe, bo obciążenie przy koronie skarpy zwiększa siły zsuwające i może inicjować zarysowania oraz osiadania, co w konsekwencji sprzyja utracie stateczności.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać zasadę: stabilizuje to, co zmniejsza nawodnienie i obciążenia oraz zwiększa opór (np. konstrukcje oporowe); destabilizuje to, co usuwa odwodnienie, osłabia ochronę powierzchni lub dociąża krawędź skarpy.
