KWALIFIKACJA PGF5 - STYCZEŃ 2022

W przygotowaniu materiałów do druku cyfrowego kluczowe jest rozróżnienie jednostek:

• ppi (pixels per inch) – rozdzielczość pliku bitmapowego, czyli ile pikseli przypada na 1 cal wydruku,
• dpi (dots per inch) – rozdzielczość urządzenia drukującego (liczba kropek/zdolność odwzorowania),
• lpi (lines per inch) – częstotliwość rastra (linie na cal), historycznie powiązana z zasadą, że obraz powinien mieć ok. 2× więcej próbek niż raster.

Dla barwnych bitmap przeznaczonych do druku i nieskalowanych (drukowanych w skali 1:1) powszechnie przyjmuje się standard 300 ppi. Taka rozdzielczość zwykle zapewnia odpowiednią ostrość i szczegółowość w materiałach oglądanych z typowej odległości (np. około 25–30 cm). Zbyt niska rozdzielczość powoduje widoczną pikselozę lub "miękki" obraz, szczególnie po powiększeniu.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

• 80 ppi to wartość typowa raczej dla grafiki ekranowej lub bardzo dużych formatów oglądanych z daleka; w druku jakościowym 1:1 będzie zwykle za niska.
• 1200 lpi nie opisuje rozdzielczości bitmapy, tylko (w teorii) gęstość rastra; dodatkowo sama wartość jest nietypowa dla praktyki i nie jest parametrem "plikowym".
• 2400 dpi dotyczy możliwości drukarki (lub naświetlarki), a nie tego, ile pikseli ma mieć przygotowany obraz. Drukarka może mieć wysokie dpi, ale nadal oczekuje poprawnie przygotowanych plików w ppi.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi o bitmapie i przygotowaniu pliku – myśl o ppi. Jeśli o urządzeniu drukującym – o dpi. Jeśli o rastrze – o lpi. Zwracaj też uwagę na skalowanie: po powiększeniu w DTP liczy się rozdzielczość efektywna, która spada.