Zasiedzenie to sposób nabycia własności w wyniku długotrwałego władania rzeczą jak właściciel (posiadanie samoistne) przez ustawowo wymagany czas. Kluczowe są dwie grupy przesłanek: faktyczne władanie jak właściciel oraz upływ czasu przy zachowaniu ciągłości posiadania.
W pytaniu wskazano, że posiadacz nie jest właścicielem i uzyskał posiadanie w złej wierze. Zła wiara oznacza, że posiadacz wie (albo z okoliczności powinien wiedzieć), iż nie przysługuje mu prawo własności. W takich sytuacjach prawo przewiduje dłuższy termin zasiedzenia niż w przypadku dobrej wiary, ponieważ zachowanie posiadacza jest oceniane mniej korzystnie.
Odpowiedź "30" jest zgodna z powszechnie przyjmowaną regułą egzaminacyjną dla zasiedzenia nieruchomości w złej wierze (wymóg długiego, nieprzerwanego posiadania). Pozostałe wartości (10, 15, 20) są typowymi dystraktorami: mogą kojarzyć się z innymi instytucjami, innymi konfiguracjami przesłanek albo stanowić "intuicyjne" liczby wybierane bez odróżnienia dobrej i złej wiary. Na egzaminie warto zawsze wykonać krok kontrolny: najpierw ustalić, czy chodzi o nieruchomość, czy posiadanie jest samoistne oraz czy mowa o dobrej czy złej wierze; dopiero potem przypisać właściwy termin i pamiętać o warunku nieprzerwanego posiadania.
