Błędy łamania tekstu to sytuacje, w których podział akapitów między kolumnami/stronami tworzy nieestetyczne i trudniejsze w odbiorze układy. Jednym z takich błędów jest pozostawienie na końcu łamu (czyli na dole kolumny lub strony) samotnego wiersza należącego do akapitu. W terminologii potocznej bywa to określane jako "szewc".
Dlaczego to jest problem? Taki pojedynczy wiersz "odrywa się" wizualnie od reszty akapitu, tworzy niepożądane białe pola i psuje rytm czytania. W praktyce przygotowania publikacji cyfrowych i do druku to element kontroli jakości składu: korektor lub operator DTP sprawdza, czy akapity nie rozrywają się w niekorzystny sposób.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych (często mylonych) określeń błędów składu lub zjawisk typograficznych:
- "Wdowa" i "sierota" są nazwami funkcjonującymi w typografii dla konkretnych przypadków osamotnionych linii akapitu (zależnie od tego, czy linia zostaje na początku czy na końcu łamu). Łatwo je pomylić, jeśli nie analizuje się, gdzie dokładnie znajduje się samotna linia.
- "Bękart" bywa używany w innym znaczeniu typograficznym (często kojarzony z osamotnionym krótkim fragmentem/wyrazem w wierszu), więc nie pasuje do opisu "samotnego wiersza akapitowego" na końcu łamu.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest czytanie definicji: "na końcu łamu" oraz "samotny wiersz akapitowy" wskazują na błąd dotyczący podziału akapitu między łamami, a nie np. dzielenia wyrazów. W programach DTP ogranicza się to m.in. ustawieniami akapitu, kontrolą łamania oraz ręczną korektą składu.
