Powierzchnie stawowe (części kości stykające się w stawie) muszą umożliwiać płynny ruch i przenoszenie obciążeń przy jak najmniejszym tarciu. Dlatego są pokryte chrząstką stawową, czyli tkanką chrzęstną (typowo chrzęstną szklistą). To właśnie ta warstwa stanowi bezpośrednią "powierzchnię kontaktu" w stawie.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "chrzęstnej"?
Chrząstka stawowa jest gładka, sprężysta i odporna na ucisk. Współpracuje z płynem maziowym, co zmniejsza tarcie oraz ułatwia odżywianie chrząstki (jest ona beznaczyniowa). Dzięki temu staw może wykonywać ruchy bez uszkadzania powierzchni kości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "kostnej" – tkanka kostna znajduje się pod chrząstką jako kość podchrzęstna. Jest kluczowa dla wytrzymałości, ale nie stanowi warstwy ślizgowej powierzchni stawowej.
- "tłuszczowej" – tkanka tłuszczowa może występować w okolicy stawu (np. ciała tłuszczowe), ale nie pokrywa powierzchni stawowych jako warstwa kontaktu.
- "glejowatej" – tkanka glejowa jest typowa dla układu nerwowego, a nie dla budowy powierzchni stawowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "powierzchni stawowej", myśl o warstwie, która ma zmniejszać tarcie i amortyzować – to kieruje do chrząstki stawowej. W praktyce masażysty ta wiedza pomaga rozumieć, czemu w zmianach zwyrodnieniowych ubytek chrząstki wiąże się z bólem i ograniczeniem ruchu.
