Przed wypełnieniem ubytku w granicie kitem kluczowe jest przygotowanie podłoża tak, aby uzyskać trwałe połączenie na granicy: kamień–warstwa naprawcza. Dlatego stosuje się cienką warstwę kontaktową wykonaną z tej samej żywicy co klej/kit. Taka warstwa pełni funkcję "primera": poprawia zwilżalność mikronierówności, ułatwia wnikanie w pory i rysy oraz buduje kompatybilną chemicznie strefę przejściową. W efekcie rośnie adhezja, a ryzyko późniejszego odspojenia, wykruszenia lub powstania szczelin na styku naprawy z kamieniem jest mniejsze.
Odpowiedź "wygładzić i zwilżyć wodą barytową" jest problematyczna, bo samo zwilżenie (nawet roztworem specjalnym) nie zastępuje warstwy kontaktowej przewidzianej dla systemu żywicznego. Dodatkowo użycie roztworów wodnych może pozostawiać wilgoć, która w wielu systemach żywicznych pogarsza warunki wiązania i przyczepności.
Odpowiedź "pokryć cienką warstwą kontaktową wykonaną z rozrzedzonej zaprawy" pasuje raczej do technologii mineralnych (zaprawy, tynki, szlamy), gdzie poprawia się przyczepność przez mostek sczepny z zaprawy. W przypadku kitu żywicznego wprowadza to niezgodność materiałową i może tworzyć słabą warstwę pośrednią.
Odpowiedź "wygładzić i zwilżyć czystą wodą" jest częstym uproszczeniem. Woda może chwilowo poprawić obrabialność w materiałach mineralnych, ale przy kitach/klejach żywicznych kluczowa jest kompatybilna warstwa kontaktowa, a nie nawilżanie. Na egzaminie warto pamiętać zasadę: system żywiczny przygotowuje się żywicą (primer/warstwa kontaktowa), a system mineralny – mostkiem z zaprawy.
