Opis dotyczy sytuacji, w której na zdjęciu widać wyraźny spadek jasności na brzegach obrazu, tworzący efekt zaciemnionego "obrzeża". Taka wada (lub czasem zamierzony efekt) nazywa się winietowaniem. W praktyce winietowanie może wynikać z konstrukcji obiektywu (szczególnie w szerokich kątach), ustawienia dużego otworu przysłony, użycia filtrów albo osłony przeciwsłonecznej, która częściowo zasłania tor promieni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do objawu spadku jasności?
- Paralaksa opisuje różnicę w widzeniu położenia obiektu przy zmianie punktu obserwacji (np. między wizjerem a obiektywem w pewnych konstrukcjach aparatu lub przy przesunięciu aparatu). To błąd geometryczno-perspektywiczny dotyczący położenia, a nie równomierności oświetlenia kadru.
- Aberracja komatyczna (koma) jest wadą optyczną, która powoduje, że punkty świetlne (zwłaszcza w narożnikach) przyjmują kształt "komety"/rozbłysku. Zmienia zatem kształt i ostrość punktów, a nie tworzy równomiernego przyciemnienia całych brzegów.
- Dystorsja beczkowata to zniekształcenie geometryczne typowe m.in. dla szerokich kątów, objawiające się wygięciem linii prostych na zewnątrz (linie "puchną" jak beczka). To dotyczy geometrii obrazu, a nie spadku jasności.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli problem dotyczy jasności na obrzeżach – myśl o winietowaniu; jeśli dotyczy krzywizny linii – o dystorsji; jeśli dotyczy kształtu punktów świetlnych w narożnikach – o aberracjach (np. koma).
