Usługa DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) odpowiada za automatyczne przekazywanie klientom konfiguracji IP. W praktyce serwer DHCP przydziela urządzeniom w sieci lokalnej dzierżawy (leases) adresów IP oraz inne parametry, dzięki czemu stacje robocze mogą działać bez ręcznego ustawiania adresacji.
Typowy fragment konfiguracji serwera DHCP w Linux zawiera elementy wskazujące na:
- podsieć (definicja sieci, dla której serwer przydziela adresy),
- zakres/pulę adresów do wydawania klientom,
- opcje DHCP przekazywane hostom (np. brama domyślna, DNS, maska),
- czas dzierżawy lub rezerwacje dla konkretnych urządzeń.
To właśnie obecność parametrów typowych dla automatycznej konfiguracji IP pozwala rozpoznać, że chodzi o DHCP.
Odpowiedź "SSH2" jest niepoprawna, ponieważ SSH służy do zdalnego, bezpiecznego logowania i administracji (kanał szyfrowany). Konfiguracja SSH dotyczy m.in. sposobu uwierzytelniania, portu czy zasad dostępu, a nie przydziału adresów IP klientom.
Odpowiedź "DDNS" jest niepoprawna, bo DDNS (dynamiczne DNS) dotyczy aktualizacji rekordów DNS (nazw i adresów w strefie) i nie jest usługą przydzielającą parametry IP hostom. Może współpracować z DHCP, ale pełni inną funkcję.
Odpowiedź "TFTP" jest niepoprawna, ponieważ TFTP to prosty protokół transferu plików, często używany np. przy uruchamianiu sieciowym (PXE) do pobierania plików startowych. Konfiguracja TFTP dotyczy katalogów udostępniania i uprawnień, a nie konfiguracji adresacji klientów.
Na egzaminie warto zapamiętać: jeśli w konfiguracji widać elementy "adresy z puli", "parametry sieciowe dla klientów", to najczęściej chodzi o DHCP. Jeśli widać ustawienia dostępu zdalnego i uwierzytelniania, to raczej SSH, a gdy mowa o plikach boot lub katalogach udostępniania – częściej TFTP.
