W typowej pracy przy linii technologicznej montażu maszyn dominują obciążenia wynikające z ergonomii ruchu i postawy: powtarzalne czynności, praca w pozycji stojącej lub siedzącej, sięganie po elementy, dokręcanie, pasowanie części oraz okresowe przenoszenie detali. Taki profil pracy w największym stopniu angażuje mięśnie, ścięgna, stawy i kręgosłup, czyli układ mięśniowo-szkieletowy. To właśnie ten układ jest najbardziej narażony na przeciążenia i dolegliwości, szczególnie gdy brakuje rotacji stanowisk, przerw lub narzędzi wspomagających.
Odpowiedź "układ nerwowy pracownika" bywa kusząca, ponieważ linia montażowa może wiązać się z monotonią, tempem i stresem. Jednak pytanie dotyczy najbardziej obciążanego układu w sensie dominującego obciążenia w pracy montażowej, a tu przeważają czynniki biomechaniczne.
Odpowiedź "układ oddechowy pracownika" byłaby typowa raczej dla stanowisk o istotnym zapyleniu, dymach, aerozolach lub chemikaliach. W samym montażu (bez procesów generujących zanieczyszczenia powietrza) układ oddechowy nie jest zwykle głównym obszarem przeciążenia.
Odpowiedź "wzrok pracownika" może być poprawną intuicją na stanowiskach kontroli jakości, pracy z drobnymi detalami lub przy słabym oświetleniu. Jednak w ujęciu ogólnym praca montażowa obciąża przede wszystkim narząd ruchu. Dla egzaminu warto kojarzyć linię montażową z ryzykiem MSD (dolegliwości układu mięśniowo-szkieletowego) i zasadami ergonomii: właściwa wysokość stanowiska, ograniczanie powtarzalności, przerwy, rotacja i pomocnicze urządzenia transportowe.
