DGW (dolna granica wybuchowości) opisuje najmniejsze stężenie substancji palnej w powietrzu, przy którym – po pojawieniu się źródła zapłonu – może dojść do zapłonu/wybuchu. Zapis w % DGW oznacza, jaką część tej granicy osiągnęła mieszanina: 100% DGW to wartość równa DGW, a 20% DGW to jedna piąta DGW.
W przypadku zbiorników ropy naftowej szczególnie niebezpieczna jest przestrzeń parowo-powietrzna, gdzie mogą występować pary węglowodorów. Z tego powodu przed rozpoczęciem napraw typowo stosuje się działania ograniczające ryzyko: odgazowanie/odpowietrzenie, przewietrzanie, pomiary w kilku punktach oraz często ciągły monitoring w trakcie prac. Należy też pamiętać, że pary węglowodorów mogą być cięższe od powietrza i lokalnie się gromadzić, więc pojedynczy pomiar "u góry" nie musi odzwierciedlać zagrożenia w całej objętości.
W tym pytaniu przyjęto, że prace remontowe mogą być prowadzone, jeśli stężenie nie przekracza 20% DGW. Taki próg jest istotnie niższy niż sama DGW, co stanowi zapas bezpieczeństwa wobec osiągnięcia warunków wybuchowych.
Pozostałe wartości (30%, 40%, 50% DGW) oznaczają zbliżanie się do granicy wybuchowości i w realnych warunkach zwiększają ryzyko, zwłaszcza gdy pojawi się iskra, gorąca powierzchnia lub ładunki elektrostatyczne. Im wyższy %DGW, tym mniejsza "rezerwa" do osiągnięcia stanu, w którym mieszanina może się zapalić. Dlatego w praktyce wraz ze wzrostem wskazań %DGW procedury zwykle zaostrzają wymagania: od wzmocnienia nadzoru i wentylacji, po wstrzymanie prac i działania zabezpieczające.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl progu alarmowego detektora (często spotyka się niższe wartości ostrzegawcze) z progiem dopuszczającym kontynuowanie prac. Zawsze czytaj dokładnie, o jaki rodzaj prac i jakie miejsce pomiaru chodzi.
