W ochronie osobistej kluczowe jest, aby środki przymusu (w tym pies służbowy) były stosowane celowo i proporcjonalnie do zagrożenia, a przesłanka użycia wynikała z bezpośredniego i bezprawnego zamachu na dobra chronione osoby ochranianej. Sformułowanie "odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność osoby ochranianej" opisuje sytuację, w której napastnik realnie atakuje (lub zaczyna atak), a interwencja ma przerwać atak i zabezpieczyć osobę.
Odpowiedź "udaremnienia ucieczki osobie zatrzymanej przez pracownika ochrony osobistej" jest myląca, bo akcentuje cel w postaci zatrzymania/uniemożliwienia ucieczki. Taki cel nie jest tożsamy z odpieraniem zamachu na osobę ochranianą; w praktyce łatwo tu o nieproporcjonalność (eskalację środka do sytuacji, gdy bezpośredni zamach już nie zachodzi).
Odpowiedź "naruszenia granicy państwowej" wprowadza błąd kategorialny: ochrona osobista nie jest służbą graniczną. To sytuacja typowa dla kompetencji wyspecjalizowanych organów państwa, a nie standardowych zadań pracownika ochrony osobistej przy zabezpieczaniu konkretnej osoby.
Odpowiedź "pościgu za osobą podejrzaną" również jest zbyt ogólna. Sam "pościg" i "podejrzenie" nie przesądzają o istnieniu bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność osoby ochranianej. Na egzaminie warto pamiętać zasadę: najpierw ustal, czy występuje bezpośredni zamach na osobę ochranianą, dopiero potem rozważ adekwatny środek.
Wskazówka egzaminacyjna: w odpowiedziach szukaj słów-kluczy typu "bezpośredni" i "bezprawny" oraz odniesienia do osoby ochranianej. To zwykle odróżnia prawidłową przesłankę od działań pobocznych (pościg, ucieczka, podejrzenie) lub tematów z innego obszaru (granica państwowa).
