W praktyce placówki pocztowej obowiązuje zasada ochrony informacji o przesyłkach i usługach finansowych/pocztowych. Dane dotyczące przekazu pocztowego (np. fakt nadania, status, informacje identyfikujące przekaz) powinny być przekazywane wyłącznie osobie, która jest do tego uprawniona i którą można jednoznacznie zidentyfikować.
Odpowiedź "adresatowi, który zgłosił się osobiście do urzędu pocztowego" jest właściwa, ponieważ osobista wizyta umożliwia zastosowanie standardowej procedury potwierdzenia tożsamości. Dzięki temu pracownik ma podstawę, aby zweryfikować, że rozmawia z właściwą osobą i nie dochodzi do ujawnienia informacji osobie postronnej.
Odpowiedź "adresatowi, który dzwoni do urzędu pocztowego" jest nieprawidłowa, bo rozmowa telefoniczna zazwyczaj nie daje pewnej identyfikacji. Nawet jeśli dzwoniący zna część danych, pozostaje ryzyko podszycia się, a ujawnienie informacji może naruszać zasady poufności.
Odpowiedź "pracownikowi socjalnemu" jest nieprawidłowa, ponieważ sama funkcja zawodowa nie oznacza automatycznego uprawnienia do uzyskania danych o konkretnym przekazie. W praktyce konieczna jest wyraźna podstawa i umocowanie do działania w imieniu adresata.
Odpowiedź "dorosłemu domownikowi zamieszkującemu pod tym samym adresem co adresat" także jest nieprawidłowa: zamieszkiwanie pod jednym adresem nie czyni z domownika strony usługi. To częsty błąd wynikający z mylenia zasad doręczania z zasadami udzielania informacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o udzielanie informacji najpierw oceń uprawnienie (kto jest stroną) i możliwość identyfikacji (czy pracownik może pewnie potwierdzić tożsamość).
