W praktyce kadrowo-płacowej kluczowe jest ustalenie, czy dana umowa cywilnoprawna (np. zlecenie) jest wykonywana na rzecz własnego pracodawcy. Jeżeli pracownik zatrudniony na umowę o pracę zawiera dodatkowo z tym samym podmiotem umowę zlecenia (zwłaszcza na czynności podobne do wykonywanych w ramach etatu), to przychód z takiej umowy nie jest rozliczany jak "zwykłe" zlecenie zawarte z obcym zleceniodawcą. W konsekwencji podstawą rozliczeń staje się zasada, że od wynagrodzenia należy naliczyć składki typowe dla przychodu pracowniczego.
Poprawna odpowiedź: "na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne." Wynika to z tego, że w takim układzie nie wybiera się wariantu "tylko zdrowotne" ani "tylko społeczne" – występują oba rodzaje obciążeń, ponieważ świadczenie pracy/wykonywanie czynności odbywa się w relacji pracownik–pracodawca, a nie jak w samodzielnym, niezależnym zleceniu.
- Odpowiedź "nie zostaną naliczone żadne składki." jest błędna, bo ignoruje fakt, że przychód wypłacany przez pracodawcę pracownikowi stanowi co do zasady podstawę do naliczania składek, a dodatkowa umowa nie "wyłącza" automatycznie ubezpieczeń.
- Odpowiedź "jedynie na ubezpieczenia zdrowotne." jest typową pułapką wynikającą z kojarzenia niektórych zleceń z ograniczonym oskładkowaniem, ale nie pasuje do sytuacji wykonywania zlecenia dla własnego pracodawcy.
- Odpowiedź "jedynie na ubezpieczenia społeczne." także jest niepoprawna, bo w standardowym rozliczeniu przychodu pracowniczego obok składek społecznych występuje również składka zdrowotna.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź dla kogo jest wykonywana umowa zlecenia. Ten jeden element stanu faktycznego często przesądza o tym, czy rozliczamy ją jak typowe zlecenie, czy jak przychód "pracowniczy" ze wszystkimi konsekwencjami składkowymi.
