W sytuacji, gdy w jednym pomieszczeniu prowadzone jest spawanie elektryczne (łukowe), osoby pracujące w pobliżu mogą być narażone na szkodliwe promieniowanie optyczne oraz olśnienie. Objawy takie jak bóle i pieczenie oczu u pracownika niewykonującego spawania są typową przesłanką, że ekspozycja "ucieka" poza stanowisko spawalnicze.
Najbardziej prawidłowym wnioskiem służby BHP jest zastosowanie rozwiązania, które chroni wszystkie osoby przebywające w strefie oddziaływania, czyli środka ochrony zbiorowej: parawanu oddzielającego stanowiska. Parawan (ekran spawalniczy) ogranicza bezpośrednie oddziaływanie łuku na otoczenie i jest zgodny z zasadą, że w pierwszej kolejności stosuje się środki techniczne/organizacyjne, a dopiero później indywidualne.
Odpowiedzi dotyczące doposażenia ślusarza w "okulary", "tarczę" lub "przyłbicę" są mniej właściwe z punktu widzenia BHP, ponieważ:
- przerzucają ciężar ochrony na osobę postronną, zamiast eliminować/ograniczać zagrożenie u źródła,
- są trudniejsze do egzekwowania w sposób ciągły (pracownik może zdejmować ochronę, a ekspozycja jest zmienna),
- mogą być źle dobrane do faktycznego narażenia (środki typowo spawalnicze są przeznaczone głównie dla spawacza podczas wykonywania czynności, a nie jako "zamiennik" ekranowania stanowiska).
W praktyce w warsztatach, gdzie obok siebie wykonuje się spawanie i ślusarstwo, standardem jest wydzielenie stanowiska spawania (parawany, przegrody, odpowiednie ustawienie stanowisk) oraz dopiero uzupełniająco organizacja pracy i dobór ŚOI, jeśli nie da się inaczej ograniczyć ekspozycji.
