W gabinecie stomatologicznym dokumentacja medyczna (np. historia leczenia, karta pacjenta, wyniki badań dołączone do dokumentacji) podlega obowiązkowi przechowywania przez określony czas. Kluczowe jest, że termin liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu w dokumentacji, a nie "od ostatniej wizyty" rozumianej potocznie.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Po 20 latach", bo jest to reguła ogólna wynikająca z przepisów o dokumentacji medycznej. Po upływie wymaganego okresu dokumentację należy zniszczyć tak, aby nie dało się zidentyfikować pacjenta (np. przez trwałe zniszczenie nośnika lub bezpieczne usunięcie danych).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ:
- "Po 10 latach" – 10 lat może dotyczyć tylko niektórych szczególnych rodzajów materiałów (np. określonych zdjęć RTG analogowych przechowywanych poza dokumentacją), ale nie jest to ogólny okres dla dokumentacji medycznej pacjenta.
- "Po 30 latach" – 30 lat jest wyjątkiem przewidzianym dla szczególnych przypadków (np. gdy zgon nastąpił wskutek uszkodzenia ciała lub zatrucia). Nie dotyczy standardowej dokumentacji prowadzonej w typowej sytuacji klinicznej.
- "Dokumentacji nie wolno usuwać; musi być przechowywana wiecznie" – to częste przekonanie intuicyjne, ale przepisy przewidują określone okresy przechowywania. Po ich upływie dokumentacja nie powinna zalegać w archiwum, tylko zostać zniszczona w sposób bezpieczny dla danych osobowych.
W praktyce asystentka stomatologiczna wspiera organizację gabinetu: porządkuje obieg dokumentów, dba o kompletność wpisów i pomaga w prowadzeniu archiwum, natomiast odpowiedzialność za prawidłowe przechowywanie spoczywa na podmiocie udzielającym świadczeń.
