Kolejność technologiczna w montażu kadłuba i jego wyposażenia powinna minimalizować ryzyko kolizji, przeróbek oraz utraty dostępu dla transportu i podnoszenia ciężkich elementów. Dlatego w praktyce najpierw realizuje się montaż elementów strukturalnych (np. bloku rufowego), aby uzyskać stabilną bazę i geometrię kadłuba, do której można odnosić dalsze prace montażowe.
Następnie wbudowuje się duże i ciężkie urządzenia, które często wymagają szerokich "okien montażowych" (miejsca na wprowadzenie, ustawienie i posadowienie). Silnik główny jest typowym przykładem elementu trudnego do wprowadzenia po wykonaniu zabudów i nadbudówek, dlatego jego montaż planuje się na etap, gdy dostęp dźwigowy i transportowy jest możliwie najlepszy. Dopiero po nim wprowadza się inne urządzenia, takie jak kocioł pomocniczy, jeśli technologia zakładu i projekt przewidują taką sekwencję wbudowy w danym obszarze.
Elementy "zamykające" przestrzeń roboczą, jak nadbudówka, zwykle montuje się później, ponieważ mogą ograniczyć manewrowanie ładunkiem, dojścia montażowe, spawanie/łączenie oraz prowadzenie instalacji. Warianty odpowiedzi, w których nadbudówka pojawia się wcześniej, sugerują pomylenie etapu konstrukcyjnego z wykończeniowym: taka kolejność zwiększa ryzyko utrudnień logistycznych i konieczności demontaży.
Warianty, w których kocioł pomocniczy montuje się przed silnikiem głównym, mogą wynikać z błędnego założenia, że urządzenia instaluje się "według ważności" lub zgodnie z późniejszą funkcją systemów. W technologii montażu liczy się przede wszystkim dostęp, kolejność ciężkich podnoszeń oraz ograniczanie kolizji z już zamontowanymi konstrukcjami. Dlatego poprawna sekwencja to taka, która utrzymuje otwartą przestrzeń montażową jak najdłużej i dopiero na końcu domyka kadłub elementami zabudowy.
