Pytanie sprawdza znajomość ustawowej definicji mikroinstalacji, istotnej m.in. dla kwalifikacji instalatora i poprawnej klasyfikacji źródeł OZE. Kluczowe jest, że mikroinstalacja jest opisana jednocześnie przez parametry mocy oraz warunek dotyczący sieci, do której jest przyłączona.
Poprawna jest odpowiedź wskazująca, że chodzi o źródło energii (w praktyce: instalację OZE) o łącznej mocy elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączone do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV, albo – w części cieplnej – o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej nie większej niż 150 kW. Te trzy elementy trzeba czytać łącznie: próg mocy (elektrycznej lub cieplnej) oraz warunek napięciowy sieci.
- Odpowiedź z progami 30 kW / 100 kW jest błędna, bo zaniża dopuszczalne wartości i nie odpowiada wskazanej w kontekście definicji mikroinstalacji.
- Odpowiedź z progami 40 kW / 120 kW jest typową pułapką: to wartości kojarzone z wcześniejszymi/ historycznymi ujęciami definicji, dlatego łatwo je wybrać "z pamięci", ale nie są aktualnym progiem.
- Odpowiedź z progami 20 kW / 80 kW również jest błędna – progi są zbyt niskie i nie opisują mikroinstalacji w rozumieniu obecnych przepisów.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zestaw: 50 kW (elektrycznie), 150 kW (cieplnie) oraz <110 kV (napięcie sieci). Najczęstszy błąd polega na pomyleniu aktualnych progów z wartościami spotykanymi w starszych materiałach lub na pominięciu warunku napięcia przyłączenia.
