Prędkość znamionowa wiatru (często określana jako rated wind speed) oznacza prędkość, przy której turbina wiatrowa osiąga swoją moc znamionową (nominalną). Jest to kluczowy parametr krzywej mocy: poniżej tej wartości moc rośnie wraz ze wzrostem prędkości wiatru, a po jej osiągnięciu układ sterowania (np. nastawa kąta łopat) ogranicza moc do poziomu nominalnego.
W turbinach wiatrowych z osią poziomą typowe prędkości znamionowe mieszczą się w przybliżeniu w zakresie 10–16,5 m/s, co odpowiada około 36–60 km/h. Taki przedział wynika z praktyki projektowej: bardzo silne wiatry występują rzadziej, więc konstruuje się turbinę tak, aby moc nominalną osiągała przy prędkościach jeszcze relatywnie "osiągalnych" w skali roku, a jednocześnie by nie wymagało to przewymiarowania elementów mechanicznych.
Zakres 10÷16 km/h jest zbyt niski jak na prędkość znamionową. To wartości bliższe prędkości startowej (cut-in), przy której turbina dopiero zaczyna wytwarzać energię, ale jeszcze nie osiąga mocy nominalnej.
Zakresy 80÷100 km/h oraz 110÷130 km/h są z kolei zbyt wysokie dla prędkości znamionowej typowej turbiny HAWT. Takie prędkości zbliżają się do obszaru, w którym turbina musi ograniczać obciążenia lub zostać odstawiona (cut-out), aby nie przekroczyć dopuszczalnych obciążeń konstrukcji i układu napędowego.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać trzy "punkty" krzywej mocy: start kilka m/s, znamionowa kilkanaście m/s, wyłączenie kilkadziesiąt m/s (rzędu 25–30 m/s). To ułatwia szybkie odrzucanie skrajnie zaniżonych i zawyżonych odpowiedzi.
