Kwas solny jest silnym kwasem, który skutecznie rozpuszcza część składników zapraw i nalotów (np. resztki spoiw i wykwity), dlatego bywa składnikiem preparatów do czyszczenia po pracach okładzinowych. W praktyce renowatorskiej kluczowe jest jednak nie tylko to, co chcemy usunąć (resztki zaprawy), ale przede wszystkim z jakiego podłoża.
Okładzina ceramiczna (np. płytki) jest zwykle znacznie bardziej odporna chemicznie na krótkotrwałe działanie kwasów niż kamienie naturalne o składzie węglanowym. Z tego powodu odpowiedź "z okładziny ceramicznej" jest właściwa w kontekście usuwania resztek zaprawy preparatem zawierającym HCl.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą materiałów węglanowych: wapień, marmur i trawertyn zawierają związki wapnia (węglany), które reagują z kwasami. Skutkiem może być wytrawienie powierzchni: utrata połysku, zmatowienie, mikroubytki, a przy dłuższym kontakcie nawet widoczne uszkodzenia faktury. To typowy błąd w renowacji: dobranie agresywnej chemii "pod zabrudzenie", bez sprawdzenia wrażliwości kamienia.
W praktyce, zanim zastosuje się środek kwasowy, wykonuje się próbę na małej, mało widocznej powierzchni, zapewnia odpowiednie BHP (ochrona oczu i skóry, wentylacja) oraz stosuje się zalecane przez producenta płukanie i ewentualną neutralizację. Dzięki temu usuwa się resztki zaprawy, ograniczając ryzyko trwałego uszkodzenia podłoża.
